Słowo ma wielką moc.

24. 03. 26 r. Warszawa.

• Miło Ojcze Cię widzieć, słyszeć – zaczynam na kawie sloganowym przywitaniem.
• Słyszeć, bardziej …
• No tak …. – zreflektowałam się, przecież widzieć jest niemożliwe.
• Precyzja jest ważna. Dzięki temu łatwiej rozumiesz przekaz.
• Hmm … A jednak wielokrotnie Ojcze mówisz w wizjach tylko symbolami. Wcale łatwiej nie jest.
• Dlatego nie jest to dla każdego.

---

---

25. 03. 26 r. Warszawa.

Siedzimy sobie na kawie, ale od rana mam w głowie świdrowane, aby iść do kościoła na mszę. W połowie naszej kawy …

• Słyszę, jak mnie ktoś woła …
• Do kościoła Piotr, Piotr ! ….
• Czuję gigantyczne przyciąganie od kościoła … Czuję gigantyczne przyciąganie od Tego, Kto jest w środku kościoła, jak magnes. Słyszę słowa … – przechyla głowę charakterystycznie, ale tym razem w kierunku kościoła, którego widzimy za szybą …
• On ci nasz …
• Woow … Jak w „Krzyżakach”! – przypominam sobie. 
• … Słowo ma wielką moc. 

Skończyliśmy więc szybko nasze kawy i biegiem do kościoła. Na mszy usłyszałam czytanie o powołaniu Maryi, o FIAT, ale również ciekawą krótką homilię, którą można by zatytułować; 

O połączeniu boskiego z człowieczeństwem. 

Od razu pojawia się w mojej czerwona lampka. Ksiądz podał świetne porównanie. Kiedy połączy się sól i wodę, mamy roztwór, choć nadal są to dwie odrębne części składowe. Pomyślałam … Doooobre porównanie … 

---

Wieczorem.

• Wiesz, co miałem podczas mszy ? W trakcie poczułem, że gołąb chce się uwolnić. Zobaczyłem, jak otwiera się kokon i gołąb ze mnie wylatuje, unosi wysoko, robi się większy i biją z niego promienie na cały kościół, na ludzi. A potem powoli wrócił do mnie i znowu wszedł. Piękne to było, rozłożył szeroko skrzydła, zrobiło się biało wszędzie na cały kościół …
• Ale tylko ty to widziałeś ? … – bo jakoś sobie nie przypominam, aby coś podczas mszy takiego się wydarzyło.
• Tylko ja.
• Przepraszam, i Ojciec.
• Czy zdajesz sobie sprawę ? Wyleciał z niego gołąb ?
• … Czyli jest … szechiną ?
• ……. – cisza.
• Od ciebie zależy, jak będzie się czuł gołąbek.
• Gdy będziesz sie modlił, chodził do kościoła, będzie szczęśliwy.

Zapadliśmy w zadumę … Niesamowite to wszystko …

• Dlaczego ma gołąbka ?
• Ma kawałek Mnie. Jestem częścią jego, a on Mnie.
• …. Czyli jednak szechina … – powtarzam niepewnie.
• Dobrze, że on nie pali, bo bym się zadusił – żartuje Ojciec.
• Hmm … I co w takim razie będzie teraz ?
• Oj będzie. Powiem ci dokładniej, jak lubisz … Będzie, co będzie …
• …….. – roześmiałam się bezsilnie. Próbuję i próbuję wymacać i ciągle nic.  
• Wiesz, kim jest Piotr ?
• Słyszę surogatka ... No nieee Ojcze, nie rób ze mnie … – nie chciał dokończyć.
• To niemożliwe, jestem taki brudny.
• Dlatego gołąbek budzi się w kościele … 
• Aaaaa, rozumiem – dotarło do mnie.
• Tam się czuje najlepiej. 
• Chciał sobie polatać.
• Gdzie będzie latać, jak nie u Siebie ?
• W kościele mu najlepiej, ciepełko. U Siebie jest.
• Ten świat jest jaki jest, a tam jest u Siebie.
• ……… – wzruszenie odjęło mi na chwilę mowę.
• Nic ci Ojciec nie mówił, co to znaczy ? Pierwszy raz masz coś takiego.
• Pierwszy raz.
• Czy to jest przygotowanie do czegoś ?
• ……. – nie wie. 

---

---

26. 03. 26 r. Warszawa.

• Wiesz, co mi się stało w nocy ? – Piotr z samego rana.
• Gołąbek się rozpuścił we mnie. Dosłownie rozpłynął we mnie, w każdą część ciała, cały jest teraz we mnie. Tak jak z tą obrączką, gdy się wtopiła we mnie.
• A pamiętasz, co powiedział wczoraj ksiądz na mszy ?
• Nie, nie słuchałem, bo wtedy obserwowałem gołębia cały czas, jak latał i świecił w kościele. Byłem zajęty gołębiem … A co powiedział ?
• Opowiadał, jak to jest, gdy się połączy boskie z człowieczeństwem, jak roztwór ..
• Niemożliwe … – pobladł.
• No to teraz wiesz, że sobie nie wymyślam.
• Taaa …. Jeśli się rozpuścił, to się nie wydostanie ?
• To nie lody. Ty powinnaś to zrozumieć.
• …… – roześmiałam się. Uwielbiam lody i więc wiem, jak to jest.
• Ojcze, co to znaczy, ale tak na poważnie ?
• Zobaczysz.
• …. Potraktowałem to normalnie, muszę ci powiedzieć. Rozpuścił się i … – … i nie wiedział, co dodać.
• Rozpuszczony na wieki, jest wszędzie.
• Na wieki …. A gdyby tak zbadać ci krew ? – trochę sobie żartuję. 
• Ty ! Science Fiction ?
• A nie ? – pomyślałam.
• Widzę kogoś w długiej szacie z otoczenia Ojca, chce coś powiedzieć …
• Chciałbym pozdrowić panią Olę …
• … ???!!! … – oczy wybałuszam. 
• To jest ktoś, kogo znasz, ale stamtąd.
• Taaaak ? A mógłbyś się spytać, któż to taki ? – nie mogę powstrzymać swoich wątpliwości. 
• Esteban, Gonzales, Ramirez … – wymienia powoli. 
• … ??? … Dooobra … Żałuję, że spytałam – machnęłam ręką. Nie mam siły na kolejną zagadkę.
• … To jest ten, który kazał zburzyć fontannę dającą życie, który powiedział, że tylko Bóg daje życie. Tak mi teraz pokazują.
• …. ??? … – coś mi w głowie zaczyna świtać …
• Widzę w głowie piratów …
• To z filmu ! – przypomniałam sobie.

---

Wieczorem siadłam nad nową zagadką i zaczęłam sprawdzać. Kto kazał zburzyć fontannę ?

Óscar Jaenada gra w filmie „Piraci z Karaibów: Na nieznanych wodach” postać znaną wyłącznie jako „The Spaniard” („Hiszpan”). W filmie nigdy nie pada jego prawdziwe imię ani nazwisko – jest przedstawiany tylko pod tym przydomkiem (!) – to dlatego Piotr usłyszał 3 różne imiona niejako do wyboru.  Jako zaufany agent i oficer króla Hiszpanii Ferdynanda VI. Dowodzi hiszpańską ekspedycją do Fontanny Młodości i jest antagonistą/antagonistą drugoplanowym. To celowy zabieg – postać jest tajemnicza i enigmatyczna, mówi więcej spojrzeniem niż słowami.

Patrząc na fragment, gdzie padają słowa zniszczyć tą świątynię, zastanawiam się, czy Hiszpan to nie synonim Jezusa. O zburzeniu świątyni mówił też sam Jezus.

MT 26/61 i zeznali: «On powiedział: „Mogę zburzyć przybytek Boży i w ciągu trzech dni go odbudować”».

Mt 24/ 1 Gdy Jezus szedł po wyjściu ze świątyni, podeszli do Niego uczniowie, aby Mu pokazać budowle świątyni. 2 Lecz On rzekł do nich: «Widzicie to wszystko? Zaprawdę, powiadam wam, nie zostanie tu kamień na kamieniu, który by nie był zwalony».