Tag: Judaizm

21. 09. 25 r. Warszawa.

• Ciekawe, czy coś uderzy w Ziemię. Jak nie uderzy, to znaczy, że uderzy, ale w inną planetę – …. roześmialiśmy się.
• Nie bądź takim agnostykiem.
• Przynajmniej ty.

Ojciec pokazał mi właśnie, że nadal czyta moje wpisy.

23. 09. 25 r. Warszawa.

• Tyle się dzieje na świecie – …. oglądamy akurat TV.
• A ty siedzisz w zamkniętym pokoju.
• Ale przyjdzie taki dzień, że ci otworzę drzwi i wyfruniesz.

27. 09. 25 r. Warszawa.

Od kilku dni jestem chora. Nie mam pojęcia, co mnie dopadło. Wysoka temperatura, ból głowy, trzęsawka. Mam dużo czasu, aby coś pooglądać, coś posłuchać … Niespodziewanie dwie rzeczy odkryłam dla mnie istotne.

1.Dowiaduję się, że gdyby nie uderzenie asteroidy w Ziemię, nas ludzi by nie było. Niby nic nowego. Ale ! … Ale to, co uderzyło, uderzyło w idealnym miejscu i czasie. I to jest dla naukowców dziwne … Uśmiecham się pod nosem. Widzę tu rękę Ojca. https://www.facebook.com/bbcearthpolska/posts/jak-wyginęły-dinozaury-sir-david-attenborough-przeniesie-nas-w-nowy-wymiar-paleo/1196355885855571

2.Słucham prof. Majewskiego https://youtu.be/ZFz0N1Snikk?si=3o_djg1o_P8jsu6u&t=2807 i od razu zwracam uwagę na pewien szczegół. 

Kiedy postanowiłam na blogu oznaczać kolorem purpury, bordo i na niebiesko słowa Ojca i Nieba, nie miałam pojęcia, że Biblia tłumaczona bezpośrednio z hebrajskiego i aramejskiego na grekę, czyli ta najbliższa oryginałowi, też tak ma. Wybierałam te kolory kompletnie bez świadomości, ale widocznie kierowana przez Górę. Chciałam wyróżnić słowa Ojca, bo przecież to słowa samego Boga ! Czy to wskazówka, że wśród wszystkich przekładów Biblii, to Septuaginta jest szczególnie ważna ? Dla mnie tak, jeszcze jeden znak od Ojca, tutaj nie ma przypadków.

p.s. To Septuaginta później pomoże rozwiązać dwie zagadki związane z naszymi wizjami. 

28. 09. 25 r. Warszawa.

Obawiam się, że to Covid rządzi w naszym domu. Piotr szybko zaraził się ode mnie, potem zaraził też kilka osób w firmie, które zaczęły po kolei chorować. Jedna z nich zrobiła test, od razu wykazało Covid. Choć siedzimy oboje w domu, to panuje milczenie. Notuję każde zasłyszane słowo.

• Idę się położyć, w TV nic nie ma.
• Nie ma !? … Nic nie ma !? … Nie ma ?! – Ojciec powtórzył trzykrotnie akcentując każde słowo z osobna.
• Msza jest !
• Strawa duchowa, a ty, że nic nie ma ?!

Piotr „skulił ogon pod siebie” i grzecznie usiadł na tapczanie, aby uczestniczyć we mszy. I takim oto sposobem ponownie dowiedzieliśmy się, że msza z telewizora też się liczy.

30. 09. 25 r. Warszawa.

• Pół nocy męczyło mnie jedno słowo …
• Sacrum.
• Sacrum i sacrum słyszałem.
• Hmm … Mówi się sacrum i profanum … – coś mi świta w głowie.
• Samo sacrum. Co to ?

Sacrum (z łaciny „to, co święte”) to sfera świętości, duchowości i transcendencji, przeciwstawiona sferze codzienności i spraw ziemskich (profanum). Obejmuje ono wszystko, co w kontekście danej religii lub wierzeń jest uznawane za święte, a więc wierzenia, obrzędy, praktyki religijne, a także przedmioty, miejsca, osoby czy okresy czasu, które zyskują ten szczególny wymiar.

„Święty” w tekstach Starego Testamentu jest określeniem Boga. Słowo to również obejmuje Ducha Świętego. W Nowym Testamencie jest również synonimem Jezusa. W religiach najczęściej przedmioty związane z odprawianiem kultu zyskują status przedmiotów, czasu, czynności świętach.

P.s. Ciekawa informacja sprzed kilku  dni.

20. 09. 25 r. Szczecin.

Rano Piotr oznajmia, że miał 2 wizje.

• Widziałem, jak ktoś czyści mi moje buty, były brązowe, lśniące, eleganckie oxfordy. Jakbym miał gdzieś jechać na ceremonię lub imprezę. Ktoś mnie szykował …

• A 2-3 godziny później miałem taką wizję … Podjeżdżasz swoim BMW pod dom i nie wysiadając pokazujesz mi, że masz w ręku kluczyk, machałaś nim zadowolona, a ja to obserwowałem zza szyby. To był mały kluczyk …

-Walizeczka, walizeczka, w środku lodzików dużo, kluczyk … 
-Czy ten śnieg to wskazówka daty ? 
-Był niespodziewany ? Zjawił się razem z nim ? 
-Taaak ! – kolejny szczegół ważny. 
-A myślisz, że to był śnieg ? 
-… Noooo kurcze, biały puch, pierwszy śnieg … A może manna z nieba ? – przyszło mi do głowy nagle. 
Czy może być coś złego, kiedy Ja jestem ? – ROZMOWY Z NIEBEM 

Dwie godziny później przychodzi córka …

• Miałam wizję … Widzę nasz dom z góry, wokoło pełno śniegu i zasp, a w śniegu leżą cytryny.

… ??? … I bądź tu mądry, o co chodzi.

Po południu wracamy do Warszawy również dzięki PKP.

• Ciekawe, co ? Trzy wizje tego samego dnia i dwie, które dotyczą ciebie. Twoje buty i twój rodzinny dom …
• Może się gdzieś szykuję do drogi ? – Piotr w zamyśleniu.
• A krawata ci nie szykują ? – żartuję sobie.
• Rozmowa kameralna. Zależy dokąd będzie jechał, wiesz to ?
• Nieeee …
• Ja też nie.

Jedziemy w prawie pustym wagonie. Można rozmawiać swobodnie, ale rozmowa się raptem urywa. Czekam cierpliwie …

• Jest takie miejsce na świecie, gdzie nastąpi powołanie.
• … Do czego ? – Piotr ostrożnie.
• Na służbę.
• … A kto ?
• Pytek.
• A jak to miejsce się nazywa ? – pytam zaciekawiona. 
• Kiedyś było powiązane z Betlejem i Jerozolimą.
• … ??? …
• Słowo Paruzja coś ci mówi ?
• Oooojcze … – wyrwało mi się z żalem.
• Masz dosyć zagadek ? … Skąd jedziesz ?
• No domyślam się, że chodzi o Szczecin i Warszawę, ale to przecież są dwa miejsca … – jestem chyba zmęczona, bo naprawdę nie chce mi się myśleć. I to był błąd, ponieważ nastała cisza.

Długo nie rozmawiamy … Już dojeżdżając, po wielu wewnętrznych przemyśleniach …

• Nikt z rodziny mi nie uwierzy.
• A widziałaś w wizji ?
• No tak …. – przypominam sobie.
• Co cię to martwi ? Chcesz ciągle wygrywać ? Na końcu zobaczysz.
• Ojcze, będzie coś w tym roku ? Nieeee, jak zwykle …  – … i machnęłam ręką. 
• … Może coś spadnie ? Spadnie jak grom z jasnego nieba ?
• Czy Ojciec zapełnił twoją ciekawość, czy rozbudził ?
• Zdecydowanie rozbudził … – roześmiałam się.
• A co będzie, jak będzie coś ?
• Nabierzesz szacunku i trwogi przed Niebiosami ?
• … Nie trzeba, bo już mam szacunek i trwogę.
• To skąd ta ironia prześmiewcza ?
• ……. – zmarkotniałam.

Może faktycznie za często i za bardzo ironizuję … Na swoje usprawiedliwienie mam tylko jedno wytłumaczenie. Tak bardzo pragnę, aby się wszystko wypełniło, że czekać mi jest coraz trudniej … 

• Pana Boga nie poddaje się próbie.
• To Bóg poddaje człowieka próbie.
• Podkreśl to wężykiem na wszelkie czasy.
• ……. – uśmiecham się słysząc wężykiem. A i to Ojciec zna.

• Te zdania, które usłyszałaś były warte tej podróży, a ta podróż warta tych zdań.
• Udana okazja, nie straciłaś, żeby zapisać.

Zawstydziłam się. Czekając na peronie i widząc jak mało ludzi wsiada do pociągu, pomyślałam, że to wspaniała okazja, by porozmawiać.

• Dziękuję za tą okazję.
• Starczy jedno mądre zdanie niż cała książka, dlatego studiowali jedną stronę 2 tysiące lat.
• Pamiętaj …

-A co dla mnie masz Ojcze ? – pytam ze śmiechem. 
-Utemperuj swoją żonę, utemperuj !
-… Ojciec macha ci palcem. 
-Czytałaś, że w Niebie czytali jedną stronę 2 tysiące lat ? No ! – … i znowu pogroził mi palcem. 
http://rozmowyzniebem.pl/wp/2021/07/02/to-odcisk-mojej-reki/ 

11. 09. 25 r. Warszawa.

Piotr wraca do domu, rozsiada się na tapczanie …

• Nie martw się. Pan Bóg zachowa twoją Polskę.
• ……. – uśmiecham się szeroko.
• A wiesz dlaczego ? Dla ciebie ….
• Ojcze …  Nie sądzę, że dla mnie – …. i jestem tego pewna. Zachowanie Polski widnieje na liście Ojca po prostu jako element większego planu.

Oglądamy ciekawy news w TV; na Marsie odkrywają życie.

Próbka skały, która została pobrana z Marsa przez łazik Perseverance, zawiera potencjalne ślady starożytnego życia mikrobiologicznego – poinformowali naukowcy NASA. Badacze podkreślają, że minerały wykryte w próbce mogły również powstać w wyniku procesów niebiologicznych. Odkrycie to, opisane w artykule opublikowanym w środę w czasopiśmie „Nature”, stanowi jeden z najlepszych dotychczas dowodów na to, że sąsiadująca z Ziemią planeta mogła kiedyś być siedliskiem życia. https://tvn24.pl/tvnmeteo/nauka/zycie-na-marsie-znaleziono-jeden-z-najlepszych-dotychczas-dowodow-st8642687

• Na to Ziemian stać, to wszystko – … podsumował te wiadomości Ojciec.

Czyli dalej się nie posuniemy, co by się zgadzało z dawnymi słowami, że nie rozwiniemy się na tyle, aby w kosmosie wędrować.

-Dlaczego rodzi się coraz więcej ludzi ? 
-Do pewnej granicy. 
-Granicy, kiedy proces rozwoju i technologii zostanie zatrzymany, a zostanie. Przez zdarzenie. 
-Wow … A kiedy to będzie ? – nie mogłam się powstrzymać, aby spytać. 
-Nie pytaj o czas. Nie pytaj dlaczego, gołym okiem widać dlaczego. 
-Pomyśl, co to musi się stać, że aż technologia zostanie zatrzymana…. – szeptem do Piotra. Pełny reset – też szepcze. 
http://rozmowyzniebem.pl/wp/2020/03/11/nie-pytaj-o-czas/

Oglądamy wiadomości dalej już w ciszy …

• Czy ta wiadomość wstrząsnęła tobą ?
• Powiem prawdę … Nauczona doświadczeniem podchodzę do tego jak ?
• Z dystansem ….
• ……. – roześmiałam się, bo doszło do mnie, że zaczynam rozmawiać z Ojcem tak, jak Ojciec rozmawia ze mną. Masakra, zdecydowanie za dużo sobie pozwalam.

12. 09. 25 r. Warszawa.

Tuż przed mszą …

• Nie czujesz tego, że to było jak przygoda ? – do mnie.
• … ??? …
• Na chwilę się z nim połączyłaś, znowu.
• … ??? …
• Czy jesteś typową żoną, która spełnia codzienne rytuały ?
• … ??? … – pytania Ojca tak z rana mocno mnie zaskakują.
• Nawet twoja codzienna praca była związana z tym, żeby go ratować.
• …….. – kiwam tylko głową, bo nie wiem, co mam powiedzieć.
• Nie czujesz, że to było na krótką przygodę ?
• Rzeczywiście, jak przygoda – spojrzałam na Piotra pytając oczami, bo brzmi to wszystko jak pożegnanie.
• Nic nie trwa wiecznie. Droga twa dobiega końca.

Po mszy idziemy na kawę.

• Nie mówiłem ci … Przedwczoraj miałem sen.
• Sen, czy wizję ? …
• Sen. Stałem przed konfesjonałem i zastanawiam się, czy wejść, czy nie … A wczoraj byłem w łóżku, a gadałem jak w konfesjonale. Mówiłem do Ojca jak na spowiedzi …
• Hmm … Oczyszczenie ?
• Dzisiaj, gdy wszedłem do ciebie do pokoju, to jakoś tak dziwnie na ciebie patrzyłem i wtedy Ojciec spytał …
• Nie uważasz, że to przygoda ? …
• Hmm … A ty jak myślisz ? – do Piotra, ale nie odpowiedział.
• To nie jest małżeństwo. Małżeństwo inaczej wygląda.
• …….. – nie zgodziłabym się tym razem, ale siedzę cicho.
• Chwilę tu, chwilę tam i znowu chwilę tu.
• Ale chwila może faktycznie długo trwać – odpowiadam wiedząc, że Ojciec nawiązuje do inkarnacji.
• Faktycznie !  – …. i pstryknął mi palcami Piotr przed nosem podkreślając w ten sposób, że się oczywiście mylę.
• A propo świąt. Dziwnie czasowo wypadają (w tym roku), nie uważasz ?

Szybko sprawdzam, faktycznie wyjątkowo długo.

• A dlaczego tak Ojcze mówisz ?
• Bo ty ciągle wspominasz – … o świętach.
• Nieee, nieee, nie dam się w to znowu wciągnąć, nie ze mną te numery – mówię szczerze.
• … Ojciec się roześmiał szeroko.
• Jeśli jest tyle wolnego, to może cię Ojciec wtedy weźmie ? – ciekawość moja się obudziła, ale szybko ją zgasiłam.
• Nie sądzę, aby się coś z tobą w tym roku stało. Za dużo musi się najpierw rzeczy wydarzyć … Paczuli na przykład.

Staram się o świętach nie myśleć, choć przeczytałam zapomniane zdanie …

-Widziałeś, że nie będzie ciebie na któreś święta, gdzie będziesz w takim razie ? 
-W ważniejszym miejscu będzie. 
-A gdzie ? 
-Ze Mną.
http://rozmowyzniebem.pl/wp/2020/03/25/ten-swiat-na-to-zasluguje/

-Siebie na święta nie widziałem. 
-To będzie nieobecność usprawiedliwiona. 
-Ale wróci ? 
--Jak nie, jak tak… ? 
http://rozmowyzniebem.pl/wp/2020/03/31/o-kazdego-walcze-o-kazda-owce/

Widzę, że Piotr wodzi szybko oczami w prawo, lewo, góra, dół …

• Co się dzieje ? ….
• Widzisz to krzesło ? Widzę drewno z krzesła jak było drzewem, drzewem w ziemi, gałęzie, one wchłonęły się do ziemi … W końcu odleciałem z Ziemi, poleciałem w kosmos … Tak mnie to zmęczyło, ta szybkość … Jak ja mam tego dosyć …
• Jak z tego filmu „Lucy” ? …
• Taaak. Nie panuję nad tym
• Nie możesz ? Nie umiesz ?
• Samo przychodzi. Nagle. W tym sęk.

31. 08. 25 r. Warszawa.

• Ojcze, i wrzesień już mamy.
• Jutro ! Bądź precyzyjna.
• …. Coś dziwnego miałem dzisiaj w nocy. Głos spod sufitu spytał mnie …
• Jesteś gotowy ?
• …. Podobnie jak ty w Częstochowie. Rok czasu mija od tego dnia. 
• Głos spod sufitu ? I ty tak spokojnie ? – dziwię się, że się nie przejmuje.
• Paczuli już wszystko poczuli.
• Czyli … Już wszystko wiedzą ?
• Dramatycznie się zrobi dla niektórych ludzi.
• … ??? … A których ? – dopytuję.
• Koło niego.
• Aaaa….. – i już główkuję których.
• Poczuli ? Znaczy, że wszystko wiedzą ? I jakim cwaniakiem jestem też ? – Piotr roześmiał się głośno.
• Cwanego masz męża. Szkoda, że czas na niego.
• ……. – Piotr zamilkł na długo. 

01. 09. 25 r. Warszawa.

Miałam nad ranem wizję, z którą przez długi czas nie wiem, co zrobić.

Scena 1. 

Siedzę goła w wannie w moim domu rodzinnym. Wanna ma tylko 1,50 długości, mało w niej miejsca. Podkurczam nogi mocno, bo tuż obok również nago, siedzi mężczyzna w średnim wieku, ma czarne, kręcone włosy, na pierwszy rzut oka wygląda jak Arab. W sumie wie, że jestem, ale kompletnie się mną nie przejmuje, siedzi do mnie bokiem. W przeciwieństwie do Niego jestem mocno skołowana, zaskoczona, zdumiona, że jakiś obcy facet ze mną jest w wannie. I skąd On się w ogóle wziął ?! …. Nie patrząc na mnie … 

• Muszę się ogolić – mówi i rzeczywiście zaczyna się golić.

Gały wytrzeszczam bardziej, co ten „Arab” robi … Nic nie mówię, bo jest bardzo sympatyczny, choć poważny i widzę, że wiele ma do golenia. Siedzę nie ruszając się i czekam, aż skończy.

Scena 2. 

Chodzę po wąskich kamiennych uliczkach jakiegoś starego miasta. Wygląda mi to na starożytny Rzym, może Jerozolimę. Wchodzę do jakiegoś domu i wewnętrznymi, krętymi schodami bezpośrednio na piętro. Tam na tarasie znajduje się niby kawiarnia, niby restauracja. Wielu ludzi siedzi w otwartej „sali” pełnej kwiatów, mam widok na starówkę miasta, na te wąskie uliczki, którymi chodziłam i tylko sobie pomyślałam …

• Jak tu pięknie …

Scena 3

Długi hol albo metra, albo lotniska. Idę wolnym krokiem w tłumie obcych mi ludzi. Jestem w kapturze, bluzie, ukrywam swoją twarz, aby nikt mnie nie rozpoznał. Ludzie omijają mnie idąc w jednym kierunku szybkim tempem, nikt nie zwraca na mnie uwagi. Z mojej prawej strony przechodzi mężczyzna w średnim wieku. W swojej głowie odnotowałam, że nie jest za wysoki, ma kręcone, czarne włosy i jasny prochowiec. Gdy mnie mijał, zerknęłam na Niego spod kaptura, On zerknął na mnie i idzie dalej, robi parę kroków, zatrzymuje się, odwraca, staje dokładnie przede mną. Zwyczajny pan o bujnej, czarnej czuprynie w płaszczu do kolan  …

Zaskoczył mnie, że stanął mi na drodze. Wbiłam w Niego swój wzrok przestraszona, bo nie wiem o co Mu chodzi … A On wpatrując się we mnie lekko łobuzerskim wzrokiem, po chwili bez słów dosłownie rozświetlił się szerokim, szczerym uśmiechem i było w tym uśmiechu coś tak energetycznie fantastycznego, że zmiękły mi kolana, błogo zrobiło na duszy.  Powiedział  …

• Mam jeszcze Syna. 

I rzeczywiście, znowu z prawej strony z tłumu odłącza się młody mężczyzna, ciemne włosy do ramion, bardzo szczupły, posągowy można by powiedzieć. Nie spojrzał na mnie, był bardzo poważny i skupiony, na nikogo nie zwracał uwagi. Obserwowałam, jak idzie do uśmiechniętego pana, by zaraz wtopić się w tłum i już Go nie było. Mężczyzna o kręconych włosach nie spuszczał ze mnie wzroku i cały czas się szeroko uśmiechał. Patrzyłam na Niego chłonąc Jego energię. Kąpałam się w tym uśmiechu. Było mi tak błogo, że gdy się obudziłam, chciałam do tej wizji na siłę powrócić. 

No i chodzę po domu pół dnia w milczeniu i myślę, kto to był ? Arab lub Włoch lub Hebrajczyk … Tego typu pan w średnim wieku. Co znaczy mężczyzna w wannie ?  Co znaczy taras z kawiarnią ? Co ma znaczyć ten uśmiech w tłumie ludzi ? I kiedy sobie przypominam, że mężczyzna miał kręcone włosy, przypominam sobie od razu Chleby. To musiał być Ojciec z Synem, ale jest pewna różnica. W wizji o Chlebach Jezus wyłonił mi się z lewej strony. Dzisiaj zdecydowanie było to ze strony prawej. 

Pomoże ci Arab … – i z uśmiechem puszcza do mnie figlarnie i porozumiewawczo oko. W lot łapię, o co chodzi. Podświadomie czuję lęk przed Arabami, może z powodu nasłuchania się opowieści o ich okrucieństwie wobec kobiet. Zdenerwowałam się. Mówiąc pomoże zza mojego lewego ramienia wyłonił się młody mężczyzna, lat około 25-30. Zdziwiłam się, ponieważ był mnie tak blisko, jakby przyklejony, a jednak Go wcześniej nie widziałam. Jakim cudem był tak blisko, a nie wiedziałam ? Wyszedł zza pleców, ominął mnie i poszedł do przodu. 
https://rozmowyzniebem.pl/wp/2020/02/28/dostarczymy-chleb

Dlaczego taka różnica ? Te dwie wizje dzieli 6 długich lat. To czas intensywnej dla mnie nauki i przygotowania. Może chodzi o to, że nadszedł już czas.

Czy dzisiejsze spotkanie było tym, które było zapowiadane ? Nie wiem. 

-Jeszcze chwila, to się spotkamy. 
-No to ja umrę niedługo ! 
-Masz bardzo „szerokie” myślenie …. 
-A ty gdzie się spieszysz ? Masz tyle jeszcze do zrobienia. http://rozmowyzniebem.pl/wp/2025/09/23/pod-latarnia-najciemniej/

26. 08. 25 r. Warszawa.

Piotr wraca do domu naprawdę wykończony. Dzisiaj miał kolejny bezdech, tak działają na niego stresy. Kilkanaście na bieżąco realizowanych zleceń i każde zawalone przez błędy różnych ludzi. Ręce opadają z niemocy …

• Dzisiaj mi pokazali, jak to wygląda. Siedzę w zamkniętym pokoju, mam biurko, szafę, tapczan, próbuję wyjść z pokoju, chwytam za klamkę drzwi i nic, drzwi zablokowane, nawet nie drgnęły. Idę do okna, może tam się uda, okazało się, że jest zamurowane. Nie mam żadnego wyjścia z tego pokoju. Siadam na krawędzi tapczanu i spokojnie czekam, aż ktoś otworzy mi drzwi.
• Hmm … Tylko Ojciec może ci otworzyć.

27. 08. 25 r. W drodze do Szczecina.

Jedziemy do Szczecina PKP. W przedziale siedzi para w naszym wieku, która wydawała się jechać albo na pogrzeb, albo z pogrzebu. Atmosfera morowa, więc nie rozmawiamy. Za Poznaniem przesiadamy się do innego przedziału. Piotr mówi na razie wyłącznie o pracy …

• Głupi jestem, że tak pozwalam ludziom na samowolkę, a potem same problemy.
• Czy głupi byłeś, głupi odejdziesz ? – Ojciec zapytał.
• … ??? …
• Ucz się.
• Słyszysz Ojca ? – poderwałam się ucieszona.
• A możesz ….
• Nie pytaj go, ma swój krzyż. Uwierz.
• Że żyje, to dziwne. Nie pytaj, jest oblepiony.
• … Ojcze, bierze na siebie za dużo, ale co zrobić … – przypominam sobie jego wczorajsze widzenie.
• I wcale nie będzie poprawy, bo czeka go prawdziwa kąpiel w kłopotach.
• No to nie wiem, jak to wytrzymasz.
• A patrzyłaś na film „Pasja” ?
• ……. – ramiona mi opadły, na takie argumenty nie ma dobrej odpowiedzi.
• Piotr jest rozumny i wie, co robi, nie protestuje.
• Jak to się skończy ? Ten ciężki okres ?
• Bądź mu ulgą.
• … Widzę Ojca, jak trzyma serce moje w dłoni, tylko odpycha od niego stresy, ręką odtrąca.
• … Jak mam mu pomóc ?
• Nie musisz pomagać, ale nie dokładaj, miej to na uwadze.

28. 08. 25 r. Szczecin

Nadal nie rozmawiamy, nie chcę Piotra męczyć pytaniami. Za to w internecie przeczytałam coś zastanawiającego.

W Stanach Zjednoczonych, podobnie jak w poprzednich latach, latem rośnie liczba zakażeń COVID-19. W Polsce lekarze również zauważają wzrost liczby chorych w gabinetach. Eksperci przewidują, że szczyt zachorowań nastąpi, kiedy dzieci wrócą do szkół. Tegoroczny wzrost liczby infekcji wiązany jest z dwoma wariantami – Nimbus i Stratus, które odpowiadają za sezonową falę zachorowań. Jakie objawy teraz dominują? Nimbus i Stratus atakują. Lekarze mówią, jakie są teraz objawy COVID

Przypomniałam sobie wtedy pewne zdanie …

-Czy to te 3 dni ciemności, o których tak głośno ostatnio ? 
-Zdecydowanie tak. 
-Hmm … A czy wirus delta jest niebezpieczny ?
-Dlatego przechorowaliście. Niedługo będzie cały alfabet grecki. 
https://rozmowyzniebem.pl/wp/2021/10/02/triduum-paschalne

Czyżby cały alfabet grecki miało znaczyć dosłownie ?

AI; Oto alfabet grecki z zaznaczonymi literami użytymi przez WHO do nazwania wariantów COVID-19. WHO użyło tylko części liter — oznaczam je;

1. Alfa, ✔️Beta, ✔️Gamma, ✔️Delta, ✔️Epsilon, ✔️Dzeta, ✔️Eta, ✔️Theta, ✔️Jota, ✔️Kappa, ✔️Lambda, My(Mu), ✔️Omikron. 
2. ✖️ Ny, ✖️ Ksi, (Xi), ✖️ Pi, ✖️Rho, ✖️Sigma, ✖️Tau, ✖️Upsilon, ✖️Phi, ✖️Chi, ✖️Psi, ✖️Omega. 

Choć używa się nazw także poza greką, nie zdziwiłabym się, gdyby covid istniał tak długo, aż alfabet grecki się wypełni. Od 2019 roku 13 liter greckich zrealizowanych. Przed nami jeszcze 11 liter. Teoretycznie … Ile to jeszcze potrwa zważywszy, że zgodnie ze słowami Ojca covid zniknie sam ?

30. 08. 25 r. W drodze do Warszawy.

Wracamy PKP, w przedziale mamy ludzi.

• Czuję w powietrzu odmienność losu – Piotr mówi mimo to mówi w pewnym momencie.
• Paczuli, paczuli …
• ……. – machnęłam tylko ręką z rezygnacją.

W Poznaniu wyszli pozostali pasażerowie, na ich miejsce wchodzi do przedziału ktoś nowy. Ledwo usiadł, od razu do nas zagadał. Mężczyzna lat 39, jak się okazuje potem. Były żołnierz legii cudzoziemskiej, lat 39, obecnie jest tłumaczem francuskiego dla Ukraińców i czasami prywatnym ochroniarzem dla ludzi bogatych, na przykład w Monako. Kiedy tak opowiadał pokazując w telefonie swoje zdjęcia, zdałam sobie sprawę, że to „okaz” prosto z jakiegoś sensacyjnego filmu. Wdałam się z nim w długą dyskusję, którą zakończyliśmy w pięknym stylu … 

• Zna pan środowisko ludzi bogatych. Czy są szczęśliwi ?
• Nie ! – powiedział zdecydowanie silnym głosem i spojrzał na mnie uważniej.
• W Afrycie spotkałem ludzi, którzy nie doznali zła. Żyli daleko od cywilizacji. Nie wiedzą, co to zło. Oddawali nam, co mieli, nic nie chcąc. Ale im bliżej wybrzeża, tym gorzej. Tam odbierają wiadomości przez satelity, oglądają MTV i karmią się tym całym badziewiem. 11-letni chłopak chciał sprzedać swoją siostrę na seks … – zamilkł ze łzami w oczach.
• Hmm … Żołnierz Boga – pomyślałam. 

Takie oto ciekawostki spotykamy czasami w PKP.

24. 08. 25 r. Warszawa.

Podchodząc do „naszego” stolika  sprawdzam wzrokiem jak zwykle, czy na półce jest Maryja. Nie ma ! Staję jak wryta … Jak to !!! Gdzie jest !!! Jakbym dostała pięścią w twarz, tak się poczułam, znokautowana. Zrobiło mi się żal głęboko, że ktoś ją zabrał i gdy podszedł Piotr, bez słów wskazałam mu ręką na półkę … Nie mógł uwierzyć … 

Jeszcze nie ostygły moje przeżycia związane z mocowaniem się z diabłem i świadomość jak bardzo znaczy Maryja w tej wojnie, więc zniknięcie książki zabolało wyjątkowo mocno. Sama byłam zdziwiona własnymi emocjami. Zaczęliśmy jej szukać, ale wewnętrznie czułam, że przepadła na dobre. Mało tego, w głowie usłyszałam słowo; znak. To jeszcze jeden znak na odchodzenie ludzi od Boga.

Rozmawiamy między sobą, jak ten świat upada na naszych oczach …

• Kronika się skończyła. Czekamy na projekcję.
• Pamiętasz słynne 15 minut ? Powiedzmy sobie teraz 30 sekund.

08. 08. 21 r Stoję razem z Edziem. Edziu wygląda dokładnie tak, jak widziałam go ostatnim razem. Starszy pan, uśmiechnięty, w swetrze granatowym, który kupiłam mu lata temu. Stoimy obok siebie. Słyszę głos Piotra, widzę jakąś postać niewyraźnie … 
-Ojciec mi powiedział, że nie będzie to gdzieś tam za godzinę !!! – i ostentacyjnie machnął ręką charakterystycznie pokazując lekceważenie co do tej „godziny”. 
-Taaaak ? – Edziu zrobił minę zaciekawioną. 
-Ale w minut piętnaście ! 
https://rozmowyzniebem.pl/wp/2021/12/03/nie

• Czekamy na projekcję ? A ponoć już była wyświetlana obsada ?
• Obsada kroniki.
• Ooooojcze … – roześmiałam się słabo nie ukrywając, że zagadka co do daty zaczyna mnie naprawdę męczyć.
• Zasmuciło cię to ?
• Bardzo.
• Kolorowo nie jest. Biało – czarno się zrobiło.
• W tej kadzi nie ma już zielonego ziarna.
• Najlepszy dowód – Maryja.
• No bardzo mnie to zabolało, nie spodziewałam się.
• Ojciec widzi twoją reakcję głęboką.
• Piotra powierzchowną, bo wydał już wyrok.

Rzeczywiście, Piotr nie zareagował tak drastycznie jak ja, po prostu zapadł się w swoich myślach. Teraz widzę, że on po prostu myśli o robieniu porządku.

• Pamiętasz twoją ubiegłoroczną wizytę w Częstochowie i rozmowę ? Zaczynamy ?

05. 09. 24 r. Warszawa. Z kierunku ołtarza „wysunęła” się w moim kierunku, jakby wiązka energii. Niewidoczny, energetyczny korytarz/tunel, na końcu którego znajdowała się … Maryja. Zdecydowanie wiedziałam, że tam jest, choć Jej wyraźnej postaci nie widziałam. Maryja stała tuż obok swojego obrazu. Trudno nawet powiedzieć, że stała, raczej unosiła się w powietrzu. Ten niby „tunel” sprawił, że nie dochodziły do mnie żadne bodźce zewnętrzne. Właściwie przez chwilę nie wiedziałam, co się wokoło dzieje. Zostałam od tego odłączona. Odebrałam Jej pytanie w swojej głowie … 
-To co … Zaczynamy ? 
https://rozmowyzniebem.pl/wp/2024/12/25/wiele-jest-celow-w-zyciu

• Zacznijmy Ojcze w końcu – nie wytrzymałam, mam naprawdę tego dosyć.
• To miejsce nie zasługuje na Maryję.
• Dlaczego ?
• Będąc rano niewiele widzisz.
• Szemrane, nieuczciwe interesy. Jak zedrzeć kogoś ze wszystkiego.

Przypomniałam sobie taki dzień, gdy do tej kawiarni przyszliśmy o nietypowej porze jak dla nas, bo po południu. Pełno ludzi w garniturach, ciche rozmowy tylko o biznesie …

• Nie płacz, że Maryi nie masz, masz Ją w sobie.
• Traktuj, że przyszła do ciebie do środka. 
• Im będzie kiedyś brakowało tego.
• Każdy miarą będzie odmierzony, każdy dostanie tyle, ile mu się należy.
• Kto jest mierniczym, jak myślisz ?
• Meti …
• Wyobrażasz sobie spuścić go ze smyczy ?
• Będzie bez opamiętania, nie zdajesz sobie sprawy.
• Każdemu odmierzy tyle, ile się należy. Jego życie będzie odmierzone.
• Nie usunęli Maryi, usunęli siebie.
• Maryja jest dla każdego, lecz nie każdy ją wybierze.
• Ale pamiętaj …
• Zanim Bóg będzie sprawiedliwy, po stokroć będzie miłosierny.
• Dlatego Eliasz to ostatnia szansa – pomyślałam.

Idziemy na spacer. Rozmawiamy o czym ? Oczywiście o Maryi, także o mojej ostatniej wizji.

• Kiedy tak mocowałam się z tym facetem i kiedy ten gacek ciągle nim kierował, dopiero słowo „Maryja” spowodowało, że się wycofał. Szkoda, że ludzie nie zdają sobie sprawy, jak to działa. Dlatego to mnie tak bardzo zabolało …
• Zwolnijcie. Szata Mi przeszkadza.
• … ??? …
• Wbrew pozorom chodzenie w powietrzu nie jest łatwe.
• ……. – śmiech.
• Liście wpadają i łaskoczą – …. wpadają pod szatę, a liści pełno dzisiaj.

Musiałam się zatrzymać, aby to zapisać. Po prostu cudowne …

• To jest prawdziwy casus, dokąd ten świat zmierza.
• Nierozumni, zniewoleni, zaślepieni, idą …
• To prawda, na ulicy szli jak …, zahipnotyzowani .
• Ale u niektórych dusza płacze. Bez przyszłości.
• Czy można ich wyzwolić ? – Piotr.
• Niech ci Ola powie.
• …. To mordęga … Strasznie się z nim siłowałam. Bardzo silny był.
• Czy jest nadzieja gdzieś w tym świecie ?
• W kawiarni poległa – … zabranie Maryi.
• „Nowenna” coś znaczy.
• Bezrozumni, bez wiedzy …

Faktycznie. Nowenna (książka) oczywiście została, widocznie ten ktoś nie miał pojęcia co znaczy nowenna … 

• Niech to się zacznie w końcu Ojcze.
• Trwoga, to do Boga.