Rozprawa nad tym światem rozpoczęła się, kiedy otworzyły się wrota.

22. 05. 17 r. Warszawa.

Nie zaskoczyła nas dzisiaj informacja, że w skutek komplikacji po operacji wszczepienia bypassów zmarł Zbigniew Wodecki. Piotr to przewidział. Pokazywano w TVP skróty kilku wywiadów udzielonych przez Wodeckiego na przestrzeni lat.

  • Patrzę na niego i widzę, jakie miałem szczęście – Piotr zasmucony, bo wśród wielu polskich artystów Wodeckiego stawiał na czele listy.
  • Miałeś szczęście? Co to znaczy szczęście? To przyjaźń z Bogiem.
  • Każdy może liczyć na taką przyjaźń? – pytam.
  • Zadajesz trudne pytania – Piotr się przestraszył, że znowu zaczynam wiercić dziurę w brzuchu.
  • Piotr jest na placówce. A Ojciec dał ludziom Siebie.

W jednym z wywiadów powiedział naprawdę coś wzruszającego.

Udało mi się parę rzeczy dobrych zrobić, staram się po prostu pomagać ludziom, kiedy tylko mogę. Może też trochę ze względów egoistycznych? Chcę iść do Nieba.

http://www.zaszafie.pl/kategoria-glowna/proza/wywiady-i-reportaze/m/60-pieta-na-glowie-czyli-rozmowa-ze-zbigniewem-wodeckim

  • Chce iść do Nieba… Kto by nie chciał? – Piotr rozbrajająco szczerze.
  • Pójdzie? – pytam.
  • I powiadam ci, że marzenie się jego spełni.

Piotr zamyślił się… Nie muszę pytać, bo widać to na jego twarzy o czym myśli. Jakie plecy trzeba mieć u Ojca, by przeżyć. Wodecki przeszedł operację serca i miał powikłania. Piotr podobnie i żyje.

  • Nie zasłużyłem na takie życie.
  • Nie wiesz na co zasłużyłeś.

Czytam Piotrowi na głos kolejny fragment z książki „Świadectwo”.

  • Jezus tu mówi, bądź hojna, a Maryja spytała ciebie… Dlaczego jesteś taki skąpy?… pamiętasz?
  • …….
  • Kiedy czytam Lenczewską to stwierdzam, że my się nie nadajemy do takiego zadania. Oni są tacy czyści, a my takie… mopsy – przyszło mi to określenie do głowy widząc jak siedzimy rozwaleni na sofie.
  • Po to ci ta fala potrzebna, żeby nie był takim mopsem.
  • Jeśli ta fala była mała, a dotyczyła mojego serca, to druga, taka wielka?… – i zrobił oczy okrągłe – Co to będzie?
  • Co to będzie, co to będzie… Będzie to, co ma być.
  • Czy Ojciec ciągle mnie słucha?
  • Nie znasz ani minuty, ani godziny.
  • ……. – widzę, że nie zdaje sobie sprawy, że właśnie z Nim rozmawia.

23. 05. 17 r. Warszawa.

  • Podczas komunii zacząłem ich przepraszać za to, że taki jestem… i wiesz co usłyszałem? – Piotr opowiada na kawie.
  • Nie rozprawiaj o sobie. Rozprawiaj o Nas, kiedy nas przyjmujesz.
  • ……
  • Wiesz jak się poczułem? Jakbym dostał reprymendę. Poczułem siłę tych słów, to było mocne i dało mi w pięty… A potem pokazali mi fajną rzecz. Jak w kinie niemym puszczono mi film. Taśma się przesuwała i zmieniały się na ścianie obrazy… Zobaczyłem jak Ojciec usypuje na drodze piasek, potem zabiera ten piasek. Usypuje pagórek i zaraz go zabiera i tak kilka razy…
  • Aaa….. czyli przeszkody i brak przeszkód! Wszystko co się dzieje w twoim życiu masz od Ojca! – dokonuję odkrycia. Świetna i prosta wizualizacja.

  • Nie inaczej. Wszystko co ci daję, jest ode Mnie.

Wieczorem wróciliśmy do tej wizji.

  • Jeśli wszystko masz od Ojca, to te twoje zakłady są śmieszne. Myślisz, że wygrasz?
  • To nie znaczy, że nie obowiązują. Nie słyszałeś bene?!
  • …… – Piotr był pod wrażeniem i nie zauważył, że z Ojcem rozmawia. Nie wyprowadzałam go z błędu, ponieważ byłam pewna, że nasza rozmowa skończy się szybciej niż zaczęła.
  • Homiel mówi, że…
  • Rozprawa nad tym światem rozpoczęła się, kiedy otworzyły się wrota. Ona już trwa.
  • Aha….  – tyle mogłam wykrztusić. Nie spodziewałam się tego. 
  • Pierwsza fala trochę mnie zmieniła, ale znowu zacząłem pływać, znowu jestem taki sam. Druga fala zmieni mnie tak, że wyrzuci na ląd, ludzi widziałem jako negatyw… – Piotr myśli głośno…
  • Przywołuję do służby! Odnowię ci pamięć i zaczniesz być tym, kim jesteś naprawdę. Dasz się ponieść fali.
  • …… – słuchamy w milczeniu.
  • Ta fala jest częściowo dla ciebie – zwraca się Ojciec do mnie – Dokończysz książeczkę.
  • ……
  • Zobaczyłem książkę i wychodzącą z niej iskrę, światło… Masz ją doszlifować, wydasz najpierw w dwóch językach, angielskim i włoskim… – Piotr mówił jak natchniony – … Aby trafiła do źródła.

  • Kościół nigdy tego nie uzna – stwierdzam pewnie.
  • Ocenzuruje, a przecież to prawda.
  • …… – to było tak niezwykłe, że zamilkłam, ale rozkaz to rozkaz.
  • Coraz bardziej czuję Wasz świat – Piotr.
  • Wasz? Twój świat!

Zapadła cisza, na długo. Z letargu wybudził nas wywiad z pewnym politykiem.

  • Ciekawe gdzie on trafi – pytam słuchając ile ma pychy w sobie.
  • Nosi w klapie to, czemu zaprzecza. Władza zaślepia. Nie jest moim ulubieńcem. Not my favorite person.
  • Dlaczego po angielsku?
  • Bo lubię.
  • ……
  • Czuję się staro, czas się stąd zwijać – Piotr ni stąd, ni zowąd.
  • Coś ty! Musisz jeszcze wielu przekonać.
  • Nie da się, nie wszyscy zostaną przekonani.
  • I co z pozostałymi? Anihilować? – poczułam ironię.
  • .? – dałam nura do internetu. Anihilować – unicestwić.
  • No dobrze… Jak nie anihilować to co?
  • ……. – nie odpowiedział.

24. 05. 17 r. Warszawa.

Wieczorem rozmawiamy m.in. o NIP…

  • Strasznie długo to trwa…
  • Będzie tak niespodziewane jak dzisiejsza komunia.
  • …… – Piotr musiał mi wytłumaczyć o co chodzi.
  • Było sporo ludzi tym razem, więc do komunii służyli dwaj księża, zaczęli z dwóch stron jednocześnie, z prawej i lewej. Stanąłem tak dziwnie, że okazało się, iż byłem ostatni w kolejce. Jak już zostałem sam obaj podeszli do mnie z opłatkiem. Jednocześnie wyciągnęli hostię, a wygrał ten, który był biskupem.
  • …. – uśmiechnęłam się widząc w wyobraźni tą scenę.

Piotr zaczął opowiadać o Ojcu, o Jego oczach, o brodzie, o wspólnych spacerach po zielonej trawie, mógłby opowiadać tak nieustannie, a ponieważ robi to w uroczy sposób, słucha się cudownie.

  • Bóg ma aksamitną skórę, nie musiałby tutaj używać kremów… nie wiem jak to opisać… To dojrzała twarz, ale nie stara. On wszystko wie.. Nie wiem jak to robi…- opowiada głęboko szczerze.
  • No jakoś to robię.
  • … – wiedząc, że nas słucha bałam się odezwać, ale Piotr ciągnął dalej…
  • Pan Bóg budzi respekt przez to, że wszystko wie. Wszystkie moje zagrania, numery… Ja się boję Boga, bo to poczułem. Jakby mi przyłożył pasem to bym poleciał na drugi koniec wszechświata…
  • To co tobą rządzi? Strach czy miłość?
  • Miłość.
  • Nie powinieneś się bać.
  • Jak ktoś kocha to się nie boi – mówię za Piotra.
  • Mimo to, nie potrafiłbym spojrzeć Mu prosto w Oczy. Jestem zbyt brudny.

Piotr wyszedł na balkon. Zapatrzył się w lecący bardzo wysoko samolot.

  • Ojcze, jesteś tam gdzieś?
  • Po co szukasz Mnie tak daleko? Jestem koło ciebie.


Dopisane 15. 01. 2018 r.

Piotr jest na placówce. A Ojciec dał ludziom Siebie – placówka 1. teren będący miejscem stacjonowania wojsk obronnych, a także: część wojsk przeznaczona do ubezpieczenia innych oddziałów na postoju; 2. zakład, instytucja pełniąca rolę przedstawicielstwa handlowego, dyplomatycznego lub innego ośrodka publicznego.

Ojciec mówiąc, że jest na placówce chciał dać do zrozumienia, że jest Jego wysłannikiem i przedstawicielem.