01. 08. 26 r. Warszawa.
Ledwo wstaję i składam Ojcu życzenia. Nie chcę zapomnieć jak rok temu.
02. 08. 25 r. Warszawa. Gdy się budzę, dostaję olśnienia. Wczoraj był 1 sierpnia, a więc Dzień Ojca ! Nie złożyliśmy życzeń ! My !!!??? -Ojcze … Przepraszamy – jest mi naprawdę strasznie głupio. -A teraz mogę przyjąć życzenia. http://rozmowyzniebem.pl/wp/2025/11/12/na-to-jest-przyzwolenie/
Piotr podobnie, ledwo wstaje i składa życzenia …, a potem idziemy na kawę.
- Mówię Ojcu … Życzę Ci, aby ludzie nigdy Cię nie zawiedli.
- Może zaczniemy od ciebie ? …
- … Tak mi powiedział. Wyczułem powagę w tych słowach.
- Ojcze, Twój dzień dzisiaj, poszalej sobie dzisiaj … – proponuję.
- Co masz na myśli ? ….
- Nooo … Wypij sobie szampana, potańcz, zapomnij o nas na długą chwilę. Zapomnij o ludziach na jeden dzień.
- A wiesz, co to jest wstać lewą nogą ?
- … Ojcze, życzę Ci, aby nigdy Cię humor nie opuścił – roześmiałam się.
- Wiesz, co mi Ojciec wczoraj przed snem powiedział ? Pokazał mi tego faceta, co usiadł przy nas. Powiedział, że to paczuli.
- ………. – oczy otwieram szeroko.
Ta historia wymaga wstępu. Dzisiaj sobota, Skody pod domem nie było, co nas nie zdziwiło, ponieważ w weekendy Skoda „nie pracuje”.
Kilka dni wcześniej, we wtorek i środę zauważyliśmy, że Skoda/paczuli stoi jak zwykle przed naszym domem, ale nie bezpośrednio przed bramą wejściową, a na lewo 50 metrów dalej. Idąc na kawę oczywiście ją widzieliśmy, mijaliśmy, ale kierowca nie zwracał na nas uwagi. W takich chwilach nie jestem już taka pewna, czy to paczuli, ale gapię się ostentacyjnie na tą Skodę, bo co mi tam … Będzie zabawa.
Czwartek. Wychodząc zauważyliśmy, że Skoda stoi przed naszym domem, ale znowu nie bezpośrednio przed bramą, ale tym razem na prawo 50 metrów dalej.
- Ale tchórz ! Mógłby być bardziej odważny ! Mógłby stanąć na wprost nas, na wprost bramy w końcu, a nie bawi się w kotka i myszkę ! – Piotr zakpił sobie ze Skody siedząc przy kawie.
W ciągu dnia potem jeszcze kilkukrotnie do tego wracał i nie wiem, czy bardziej był zirytowany zachowaniem Skody, czy rozbawiony. W każdym razie nawet nie zanotowałam w zeszycie tego wydarzenia uznając je kompletnie w naszym życiu za nieistotne.
Piątek, wczoraj. Wychodzimy rano z domu, rozglądamy się, Skody nie ma.
- Urlop ma, wakacje – zażartowałam i poszliśmy na kawę.
Siedzimy, duża kawiarnia, jesteśmy sami. Rozmawiamy swobodnie, głośno. W końcu w oddali pojawia się zupełnie nam obcy facet z kawą i kanapką. Myślę sobie, że jest tyle miejsca wokoło, to siądzie daleko od nas. Ale nie … Idzie prosto w naszym kierunku, nie interesują go inne stoliki. (p.s. 28 stolików/104 miejsca) Z każdym jego krokiem jesteśmy coraz bardziej zdziwieni, aż w końcu zaniemówiliśmy. Mężczyzna zachowuje się dość nerwowo, niby idzie prosto do nas, ale stara się na nas nie patrzeć. Siada zaledwie 1,5 metra od naszego stolika, dosłownie naprzeciwko. Siedzi bokiem, ale mamy go dosłownie naprzeciwko. Spojrzeliśmy się na siebie bez słów, o co chodzi ?

Mało tego … Siada przy najgorszym stoliku, jaki jest w tej kawiarni możliwy. Jego stolik znajduje się tuż przy schodach, a krzesło, na którym siedzi zaledwie kilka centymetrów od schodów. Nikt tam nie siada wiedząc, że przez nieuwagę w każdej chwili można runąć do tyłu. Tak więc jesteśmy napraaaawdę zdumieni. Nastąpiła między nami trojga bardzo napięta atmosfera. Energia buzowała w powietrzu i nie ukrywaliśmy, że jesteśmy szczęśliwi widząc go przed sobą. Miałam cichą nadzieję, że widząc nasze miny sam zrozumie, że lepiej się przesiąść, ale naprawdę zachowywał się dość dziwnie. Był spięty, unikał naszego wzroku, udawał, że w ogóle nas nie widzi. W pewnej chwili podszedł do półki z książkami, wyciągnął pierwszą z brzegu i usiadł z powrotem i zaczął niby czytać. Widząc, że on nie odpuści, myśmy odpuścili. W milczeniu dopiliśmy szybko nasze kawy i po prostu wyszliśmy.
- Ojciec mi powiedział wczoraj, że go sprowokowałem i dlatego nie było Skody. Przyszedł osobiście i usiadł blisko nas, naprzeciwko zauważ.
- Reeeealy ?!!! Naprawdę ?!!! …. Nie bardzo w to wierzę.
- Nie musisz, on wie, Ja mu to pokazałem.
- Oni podjęli rękawicę, którą rzuciłeś.
- … Pokazali, że się nie boją … A powinni … Czułem w nim głębokie napięcie. Wytrzymywał, ale patrzył w drugą stronę.
- To prawda. Tak się zachowywał, naprawdę dziwnie …. – kręcę głową, że się w głowie nie mieści.
- Paczuli już nie jest zwykłe, ale do kwadratu, a wkrótce do trzeciej. Intensywność będzie narastać.
Gdyby nie przypomnienie Ojca, już bym o nim nie myślała, a tu taka niespodzianka.
- …. Ojcze, czy mogę się dowiedzieć o papirusie Maryi z Medjugorie ? – piszę akurat o tym i chciałabym sie upewnić …
- Przyjdzie ta chwila i dowiesz, to nie jest ta chwila.
-Ojcze, to prawdziwy papier od Maryi ? Papier czerpany, czy zwykły ? -… ??? … Kolorowo się to zrobiło ? A może komputerek dostała ? Jak skończysz czytać, daj to Mnie do przeczytania. -… ???!!! … Czyli to nieprawdziwe ? – jestem głęboko zdziwiona. -Wieści przekazywane są do głowy, a potem zapisywane. https://rozmowyzniebem.pl/wp/2026/08/04/na-wszystko-przyjdzie-pora-2/
- …. Mówisz, że święta niedługo ?
- Nooo tak. Czas tak szybko leci, że niedługo.
- … Oczaruje cię ten świat …
- Ten świat ? – pomyślałam szybko pełna wątpliwości, czym może mnie oczarować.
- Ale nie ten, w którym żyjesz, ale ten, który cię najdzie, bo musi cię oczarować.
- …. Dobra ta kawa ? Bo nie kosztowałem, spróbuję …
- ……… – i Piotr wziął łyka kawy.
Patrzyłam na tą scenę w skupieniu … Jak tu się zachować wiedząc, że kawę piję z Ojcem ?
- 17 sierpnia się zbliża, potem wrzesień, a potem będzie ….
- … Słyszę iskrzenie prądu – Piotr nastawił ucha.
To nawiązanie oczywiście do wizji, zbliża się ?
To była typowa dla kościoła figura Maryi, w białej sukni i niebieskiej długiej chuście. Piękna była w swojej prostocie. Moją uwagę przykuła Jej głowa, a właściwie miejsce nad Jej głową, ponieważ zaczęły się tam dziać dziwne naprawdę rzeczy. Nad głową figurki pojawiły się bardzo wyraźne iskry, przypomniały mi eksperymenty z prądem, które kiedyś widziałam w TV w dokumencie o Tesli. Po prostu iskrzyło i pomyślałam … Dziiiiwne, coś dziwnego dzieje się z powietrzem …
http://rozmowyzniebem.pl/wp/2021/08/27/rece-boga/
- Paczuli do kwadratu, każde twoje słowo będą analizować.
- Ale kto ? – mam na myśli, czy Żydzi, czy Polacy, a może jeszcze ktoś inny ?
- Tam bardzo wielu ludzi jest mądrych i bardzo wielu niemądrych, czyli niewierzących.
Krótka chwila milczenia.
- Widzę coś dziwacznego. Na granicy wschodniej widzę 3 wielkie statki w kształcie trójkąta, ale one są jak żywe, mają swoją energię. Oddzielają to, co jest dobre od złego, one ochraniają Polskę.
- Ktoś mi teraz zwraca uwagę na zachodnią granicę.
- … Coś nam tam grozi ?! – przestraszyłam się, pomyślałam o Szczecinie.
- Bardziej chodzi o wpływy lewactwa, które chce tu wejść. Tak mi powiedziano …
- Zwróć na nich uwagę.
- Moim zdaniem ciągle przemycają uchodźców z zachodu.
- A ja myślę, że chodzi jednak o lewactwo, to jest realne zagrożenie. Zobacz, co z małżeństwami jednopłciowymi. Tam zawarte, chcą, aby tu były legalne. Kombinują cały czas.
Dumamy i dumamy ….
- Droga mu się kończy. Wielkie koło mu się kończy.
- …. Ojcze, jeszcze raz składam Ci życzenia …
- Jako kto ?
- …. ??? … Jako Piotr (nazwisko).
- Czyli składasz życzenia z tego świata …
- No to składam życzenia jako … Twój sługa.
- I to przyjmuję.
- … Paczuli, paczuli … Zainteresowało ich twoje pismo.
- Wiedzą, na co mogą sobie pozwolić, ale nie wiedzą, jaka będzie retorsja.
- Nagle ich władza tu nie sięga.
- …. Z tego wynika, że jednak troszkę w to wierzą, co czytają, jeśli się obawiają.
- Inaczej by nie czytali.
- No właśnie … – pomyślałam.
Kiedyś usłyszałam w pewnym wywiadzie, że w USA wszyscy kaznodzieje, czy samoistni prorocy są kontrolowani przez służby wywiadowcze CIA lub FBI. Jeśli tak jest, to jest i paczuli.
- To jest kalambur dla ciebie. Przemyśl ich kolejne kroki, jak myślisz ?
- …. Czekają na zdarzenie – pomyślałam.
- Czekają kiedy klucz otworzy drzwi, wszyscy czekają.
- Tak, wszyscy czekają.

- Nasz znajomy był sparaliżowany. Kazali mu iść, wcale nie chciał. Niezręczna sytuacja, a wiesz dlaczego ? Miał wiedzę.
- Idealnie …. Sparaliżowany …. – kiwam głowa, tego słowa mi brakowało.
- Chwalić Pana !
Im dłużej myślę nad naszym „znajomym” z kawiarni, tym bardziej jestem przekonana, że faktycznie to musiał być paczuli. Zachowywał się kompletnie irracjonalnie i nielogicznie. Przecież dla niego samego byłoby najlepiej, gdyby usiadł daleko od nas, wtedy mógłby się czuć całkowicie swobodnie, a tymczasem zachował się zupełnie odwrotnie. Ponieważ usiadł naprzeciwko, na linii wzroku, Piotr bez przerwy na niego się gapił. Paczuli siedział sztywno, jak na szpilkach, bał się odwrócić w naszą stronę. No kto normalny by tak zrobił ? Niebywałe zachowanie. Zanim usiadł, zauważyłam, że przez chwilę się zawahał, ale widocznie nie mógł nie usiąść. Kazali mu iść, wcale nie chciał. I wisienka na torcie; tytuł książki, którą wybrał, jak mi się wydaje „na chybił trafił”, to … „Pistolet.”

















